Γράφει η Ελισάβετ Σταματίου
Αν τα τεύχη της LIFE ήταν εμπορικά με εποχιακά, στη βιτρίνα του συγκεκριμένου θα 'θελα να φιγουράρουν ομπρέλες και ψάθες, γιατί δε θέλω τις ετοιμοπαράδοτες ξαπλώστρες, μιας και το ταξίδι μου θα 'ναι νοσταλγικό. Αν ήταν ψυγείο με παγωτά θα το ξεχείλιζα με καραμπόλα που έχουν στον πάτο τους δώρο- έκπληξη, μιας και το αναπάντεχο καλό σπανίζει πια... Κι αν ήταν ένα τραγούδι θα επέλεγα τον Πουφ με τον Ρακιντζή να αναζητά την αγάπη του στα στενά της Μυκόνου, μιας και η δική μου αναζήτηση, όχι ενός έρωτα ευτυχώς, ποτέ δε θα τελειώσει... Πλατειάζω ενώ ο καιρός είναι υπέροχος και μας καλεί να βγούμε στο μπαλκόνι, να βγούμε στις αυλές και στους πεζόδρομους να πιούμε καφέ, να χαλαρώσουμε, να παρακολουθήσουμε πολιτιστικές εκδηλώσεις που άλλοτε μας ενδιαφέρουν και άλλοτε μας είναι παγερά αδιάφορες αλλά ανέξοδες.
Καλοκαίρι στα δυτικά, με θερινό και σουβλάκι, με freddo, σχέδια καλοκαιριού, κουτσομπολιά, ανόητες κουβέντες, φλερτ... Μα κάπως έτσι δεν ήταν πάντα αν αντικαταστήσουμε τον freddo με frappe;
Σαράντα χρόνια πριν... Δεκαετία ‘80 στο Περιστέρι... Προσωπικό χρονοντούλαπο, δικές μου αναμνήσεις. Πάμε πλατεία και μετά ηλεκτρονικά με τον ξάδερφο, δε θα το πούμε στους μεγάλους. Ατελείωτες ώρες πάκμαν, συνήθως για αγόρια... Τότε η πατριαρχία ήταν πιο ακμαία... Κρύο carnation για πρωινό και στη βόλτα sinalko γκαζόζα, σαν σε όνειρο μου φαίνονται τα πλαστικά μπουκαλάκια με τα οποία παίζαμε μετά. Ποιος θυμάται την κυρά-Σοφία; Το ψιλικατζίδικο απέναντι από το τέταρτο δημοτικό σχολείο εκεί που σήμερα είναι τα Ρublic. Για παγωτό ΕΒΓΑ και περιοδικά, Μίκι Μάους, Μπλεκ, Κατερίνα, Μανίνα...Κι αν είχε και σιδερότυπα ακόμα καλύτερα. Λίγο αργότερα Άρλεκιν για να ψάχνουμε κάποιον με θεληματικό πηγούνι για να ζήσουμε έναν μεγάλο κι αδιέξοδο έρωτα. Αν δεν κάνω λάθος κάποια περιοδικά τα επιστρέφαμε και παίρναμε άλλα, όπως και τα γυάλινα μπουκάλια της COCA COLA. Παίζαμε με τα καπάκια και τα συλλέγαμε σαν κάτι πολύτιμο, χωρίς να ξέρουμε πως το πιο πολύτιμο από όλα ήταν οι αναμνήσεις που φτιάχναμε στους δρόμους με το λάστιχο, το αυτοσχέδιο κοριτσίστικο παιχνίδι και στις αλάνες κοιτώντας τα αγόρια που έπαιζαν μπάλα...
Και τα χρόνια περνούσαν, αργά τότε, καμία σχέση με τη σημερινή ταχύτητα... Πάμε Μπουρνάζι; Wind για καφέ, Δεληολάνη για παγωτό και κάτι κλαμπάκια με ροζ φούξια καναπεδάκια που έχουν δει άπειρα χαμουρέματα, Camel και Marlboro, ποτήρια κολονάτα με πολλά χρώματα και καλαμάκια. Λίγο πριν τη λήξη της σχολικής χρονιάς Ευρώπα Μπορσαλίνο, φραπέ στην Πελαγίας, κοντά στο Πρώτο Λύκειο... τα πιο καλά μας χρόνια... Με το λιοπύρι να πυρπολεί την άσφαλτο και τις καρδιές μας, τότε που δεν υπήρχαν πεζόδρομοι και το Άλσος ήταν μια έρημος απορριμμάτων... ας μην ξεχνάμε βέβαια πως και πάλι βρίσκαμε χώρο να παίξουμε και να ερωτευτούμε. Προσπάθεια αναβάθμισης στην Καρπενησίου, τριώροφο κτίριο με club και στην ταράτσα πισίνα, έγινε κι αυτό στο Περιστέρι των 90s, υπάρχει ακόμη η πινακίδα αλλά μάλλον φαλίρισε, ίσως το παρακάναμε λίγο, δεν ήμασταν έτοιμοι ακόμα για πισίνες.
Και τα χρόνια περνούν...με Κορκολή, Μαντώ, Πωλίνα, Κωνσταντίνα και Δάντη. Αλλα και με σκυλάδικα, Καρρά, Γονίδη ακόμα και Τερλέγκα… Με ξεφάντωμα στο Κόκκαλο, στη Domus στο Δικαστήριο... Με μαλλιά κοκκοράκι και μπόλικη λακ, στην αναζήτηση μιας ταυτότητας που ακόμη μου διαφεύγει. Ίσως η μόνη μου ξεκάθαρη κι αδιαπραγμάτευτη είναι αυτή της Περιστεριώτισσας. Και οι καιροί αλλάζουν όχι όμως η ουσία τους... Τα ακούσματα γίνονται πιο τροπικά, κινούνται σε λατινοαμετικάνικους ρυθμούς με το Εnzzo de Cuba που ήρθε για να αλλάξει το τοπίο στη διασκέδαση της πόλης μου. Λικνίσματα, μαθήματα χορού και οι Περιστεριώτες σε ρυθμούς σάμπα, μυούνται σε έναν νέο τρόπο διασκέδασης συνδεδεμένο με ένα όνομα που ακόμα κάνει καριέρα στα δυτικά κυρίως με καφέ και εδέσματα χωρίς τις ξεσηκωτικές κουβανέζικες νότες...Και κάπου εκεί αρχίζει να ανατέλλει η Βεάκη. Την ξέραμε κάποιοι για το Κατηχητικό, για λίγα, μάλλον ακριβούτσικα εμπορικά και ορισμένα ιατρεία και δικηγορικά γραφεία. Τη μάθαμε για το Sempre, το Mind the cup το Κika... Ένα νέο στέκι στην αρχή πιο σοφιστικέ από την "κιτσαρία" κατά πολλούς του Μπουρναζίου, κάτι που δεν ασπάζομαι αφού παιδί αυτής της τόσο επικρινόμενης κουλτούρας είμαι κι εγώ. Μα κι η Βεάκη σύντομα θα υποπέσει σε ελληνάδικα ακούσματα και ατοπήματα που για πολλούς την καθιστούν ψυχαγωγία β’ κατηγορίας, με πιτσιρίκια να στριμώχνονται στα πεζοδρόμια περιμένοντας να αδειάσει τραπέζι κι ενήλικες να αναζητούν μια νότα ανεμελιάς κι ένα διάλειμμα με τον αγαπημένο τους καφέ ως τις 8 το βράδυ το πολύ. Γιατί μετά η Βεάκη σερβίρει αλκοόλ.
Και φτάνουμε στο καλοκαίρι 2026, στο αδυσώπητο παρόν μας, σε ένα Περιστέρι στολισμένο, γεμάτο πολιτιστικά δρώμενα, να επιδεικνύει περήφανο τη λαμπερή του ταυτότητα, αγνοώντας συχνά τα προβλήματα που αναπόφευκτα υπάρχουν και τώρα τελευταία οπτικοποιούνται στα μάτια ανθρώπων που απεγνωσμένα ζητούν βοήθεια σε κεντρικά σημεία της πόλης μας. Παρόλα αυτά η διασκέδαση συνεχίζεται και καλά κάνει, ξορκίζοντας τις όποιες δυσκολίες, περνώντας από τη Βεάκη που δεν προλαβαίνει να υποδέχεται νέες αφίξεις και να αποχαιρετά αποτυχημένες επιχειρηματικές απόπειρες για να καταλήξει Μεγάλου Αλεξάνδρου όπου διαδραματίζεται το νέο σκηνικό της πόλης μας. Ένας πεζόδρομος που πάντα αγαπούσα κι ελπίζω να εξακολουθώ να αγαπώ και να μη μετατραπεί κι αυτός σε στέκι μαζικής διασκέδασης. Προς το παρόν υποδέχτηκε με αξιοπρέπεια τις νέες αφίξεις και φιλοξενεί ένα κοινό ίσως πιο εναλλακτικό ενώ ταυτόχρονα αποτελεί ιδανική βόλτα για οικογένειες με παιδιά. Διαχρονικός σταθμός το cine Πέραν, το ανακαινισμένο Fatto a Mano, το Intro για πιο ροκ καταστάσεις και τα Πέριξ για μυρωδιά θάλασσας. Έ... αν φύγουμε και λίγο από το Περιστέρι, να ρίξουμε καμιά βουτιά στη θάλασσα, δε χάλασε κι ο κόσμος. Στα ίδια μέρη θα ξαναβρεθούμε...
Σεπτέμβριος 1980 -Άλσος Περιστερίου φεστιβάλ της ΚΝΕ, Βασίλης Παπακωνσταντίνου και μακριά μαλλιά συνθέτουν μια εναλλακτική εικόνα και επιχειρούν να μας προβληματίσουν σε μια εποχή που ακόμη υπάρχει χώρος για ιδεολογίες. Σεπτέμβριος1985 - Άλσος Περιστερίου, Έκθεση Βιοτεχνικών Προϊόντων...Υπαίθριο περιοδεύον Λούνα Παρκ, βλέμματα αναμνήσεων και ανταμώματος συγχρόνως, γεύση από καλοψημένο καλαμπόκι. Πάμε ΦΑΡΟ για σχολικά; Έχει βάλει στη βιτρίνα με νέες σχολικές τσάντες, λίγο ακριβές όμως. Με τη μαμά μου θα πάμε σίγουρα και ΜΙΝΙΟΝ… Σεπτέμβριος 1990- «Μου έλειψες, του χρόνου θα πάμε μαζί διακοπές». Δεν ξέραμε τότε... Μη μου μιλάς για καλοκαίρια... Σεπτέμβριος 2025, ο χρόνος πια κυλάει ανελέητα... Είμαστε ακόμη ζωντανοί στη σκηνή σαν ροκ συγκρότημα… Σεπτέμβριος 2026. Τα καλύτερα έρχονται!
