Γράφει η Ελισάβετ Σταματίου
6 Ιουλίου 1944, οι κατοχικές δυνάμεις, με τη συνδρομή Ελλήνων συνεργατών τους, εξαπέλυσαν διωγμό κατά των δυνάμεων της Αντίστασης στο Περιστέρι, ως αντίποινα για ένα μικρό επεισόδιο εναντίον μιας γερμανικής περιπόλου, λίγες μέρες πριν. Ακολούθησαν συλλήψεις, δολοφονίες και η μεταφορά κατοίκων σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Μια οδυνηρή μνήμη για τον τόπο μας, μια οδυνηρή μνήμη για την Ελλάδα.
Στο Μπλόκο του Περιστερίου βρέθηκαν αντιμέτωπες δύο Ελλάδες, για να διαιωνιστούν η άγονη αντιπαράθεση και ο δίκαιος αγώνας. Ένας αγώνας που δεν χρωματίζεται ούτε γίνεται αντικείμενο καπηλείας, όπως πολλοί ισχυρίζονται, αλλά τιμάται όπως κάθε γνήσιος αγώνας δικαιούται να τιμάται.
6 Ιουλίου 2026, στην πλατεία του Λόφου Αξιωματικων κοντά στον Ναό της Υπαπαντής, στο Περιστέρι, πραγματοποιήθηκε μια σεμνή και αθόρυβη τελετή, με μετρημένους προσκυνητές της τραγικής ημέρας του 1944. Ο Λόφος Αξιωματικών υπήρξε παρατηρητήριο κατά την περίοδο της Κατοχής και συνδέεται με ανθρώπους του Δήμου μας που ανέπτυξαν έντονη αντιστασιακή δράση.
Κι αν ανάμεσα στους λίγους ξεχώριζαν κόκκινες σημαίες, δίνοντας σε ορισμένους το πρόσχημα να ισχυριστούν ότι ο αγώνας της Αντίστασης αποτελεί αντικείμενο κομματικής εκμετάλλευσης,αυτό συνέβη επειδή απουσίαζαν όλων των άλλων αποχρώσεων σημαίες για να εκφράσουν μια ενότητα που τόσο έχουμε ανάγκη ως έθνος. Βέβαια σε μία τέτοια τελετή δε θα χωρούσαν ψεύτικα χαμόγελα για τη ματαιοδοξία της στιγμιαίας λήψης .
Θα ταίριαζαν μόνο σύμβολα ενότητας και αδελφοσύνης απέναντι σε ένα γεγονός που εμπνέει ταπεινότητα και αγανάκτηση: ταπεινότητα ενώπιον όσων θυσιάστηκαν και αγανάκτηση για τους συμπατριώτες μας που στάθηκαν απέναντί τους, στο πλευρό των κατακτητών. Γιατί η μνήμη υπάρχει για να τιμά, αλλά και για να καταγγέλλει.
Δεν θα σταθώ στις απουσίες. Θέλω να καταθέσω την ευχάριστη έκπληξη και τον θαυμασμό μου για τη θαρραλέα παρουσία του Μητροπολίτη Περιστερίου Γρηγορίου ανάμεσα στους λιγοστούς πολίτες που τίμησαν την ημέρα. Έχουμε δει πολλές φορές τον Σεβασμιώτατο, μέσα στη μεγαλοπρέπεια που συνοδεύει την ορθόδοξη παράδοση, να παρίσταται σε εκδηλώσεις και εγκαίνια πλάι σε εκπροσώπους των τοπικών και κρατικών αρχών. Ίσως κατά καιρούς κάποιοι να έχουμε προβληματιστεί για τον ρόλο του κλήρου στο κοινωνικό και πολιτικό γίγνεσθαι.
Η παρουσία του Μητροπολίτη Περιστερίου Γρηγορίου στις 6 Ιουλίου, στην πλατεία του Λόφου Αξιωματικών, κάτω από το Ναό της Υπαπαντής, ήταν μία από εκείνες τις στιγμές που μας κάνουν να νιώθουμε περήφανοι για τον Επίσκοπό μας. Έχουν υπάρξει και άλλες, που δεν είναι της παρούσης να αναφερθούν.
Ανεξάρτητα από τα προσωπικά πιστεύω, τις πολιτικές ιδεολογίες ή τις δογματικές τοποθετήσεις του καθενός, ο κλήρος, έχοντας πάντοτε ιδιαίτερη βαρύτητα στη χώρα μας, μπορεί να λειτουργεί ως παράγοντας ενότητας και, ενίοτε, ως πηγή έμπνευσης.
