Ένα κύμα ελπίδας σαρώνει την Ευρώπη. Από το Παρίσι μέχρι τη Ρώμη, την Αθήνα, τις Βρυξέλλες, τη Λισαβόνα και το Βελιγράδι, η νεολαία κινητοποιείται γύρω από μια κοινή πεποίθηση: η σημερινή επιδείνωση των συνθηκών διαβίωσης δεν είναι μονόδρομος. Πέρα από σύνορα, η γενιά μας αρνείται να συμβιβαστεί με την παραίτηση και διεκδικεί ένα διαφορετικό μέλλον.

Φοιτητές και νέοι εργαζόμενοι έδωσαν το έναυσμα, εμπνέοντας τις κοινωνίες τους να οργανωθούν, να βγουν στους δρόμους και να εκφράσουν την δυσαρέσκεια τους, αλλά και τις διεκδικήσεις και τις προτάσεις τους για κοινωνίες λειτουργικές, δίκαιες, ασφαλείς και συμπεριληπτικές. Η γενιά μας αρνείται το αδιέξοδο που δημιουργούν οι πολιτικές λιτότητας, η ανεξέλεγκτη λειτουργία της ελεύθερης αγοράς, η διαφθορά και ο ανεξέλεγκτος καπιταλισμός. Η επισφαλής εργασία, τα δυσβάσταχτα ενοίκια, τα υπερφορτωμένα εκπαιδευτικά συστήματα και η συρρίκνωση της οποιαδήποτε προοπτικής δεν αποτελούν φυσικά και αναπόφευκτα φαινόμενα. Είναι αποτέλεσμα πολιτικών επιλογών και απαιτούν πολιτικές λύσεις.

Οι εκρηκτικές αυξήσεις στις τιμές της ενέργειας, απόρροια ιμπεριαλιστικών πολιτικών που οδηγούν αναπόφευκτα σε ένοπλες συγκρούσεις, επιβαρύνουν καθημερινά ακόμη περισσότερο τους ήδη εξαντλημένους οικογενειακούς προϋπολογισμούς. Η στεγαστική κρίση έχει πλέον καταστεί αφόρητη, αναγκάζοντας χιλιάδες φοιτητές και εργαζομένους να κατασκηνώνουν σε δημόσιους χώρους, από την Piazza di Monte Citorio μέχρι την πλατεία Rossio στη Λισαβόνα. Για τη γενιά μας, η χειραφέτηση και η ανεξαρτησία πρέπει να αποτελούν δικαίωμα για όλους και όχι προνόμιο για λίγους. Διεκδικούμε προσιτή δημόσια και κοινωνική κατοικία, ισχυρότερη προστασία των ενοικιαστών και αξιοπρεπείς μισθούς, που θα επιτρέπουν στους νέους ανθρώπους να ζουν ανεξάρτητα, χωρίς να στερούνται την κάλυψη των βασικών τους αναγκών.

Οι πολιτικές λιτότητας των συντηρητικών κυβερνήσεων καταστρέφουν κάθε δυνατότητα επένδυσης στο μέλλον της νεολαίας και στα εκπαιδευτικά μας συστήματα, όπως καταδεικνύει η μαζική κινητοποίηση των μαθητών σε ολόκληρη τη Γαλλία.

Οι συντηρητικές πολιτικές λιτότητας υπονομεύουν τις επενδύσεις στη νεολαία και τη δημόσια εκπαίδευση, όπως αποτυπώνεται στις μεγάλες μαθητικές κινητοποιήσεις που σημειώνονται στη Γαλλία. Το κίνημα που αναδύεται σε ολόκληρη την Ευρώπη δεν αποτελεί ούτε επιπόλαιη αντίδραση ούτε μια άγονη κοινωνική αναταραχή. Είναι μια γενιά αποφασισμένη να διαμορφώσει την ιστορία, με κινητήρια δύναμη τη βαθιά ανάγκη για δικαιοσύνη και την πεποίθηση ότι η συλλογική δράση είναι ισχυρότερη από τον πειρασμό της ατομικής απομόνωσης. Είναι η περηφάνια του να δίνεις έναν αγώνα που δεν είναι ατομικός, αλλά οικουμενικός.

Πώς απαντούν, άραγε, οι άκαμπτοι υπερασπιστές της καθεστηκυίας τάξης σε αυτή τη φωτεινή νεολαία, που ζητά μονάχα να ακουστεί και να έχει το αυτονόητο δικαίωμα να ονειρεύεται ένα ειρηνικό και ασφαλές αύριο; Στην Ιταλία, η κυβέρνηση της Τζόρτζια Μελόνι επιλέγει τη στρατιωτικοποίηση των πόλεων, αντί να αφουγκραστεί την αγωνία των μαθητών και των φοιτητών. Στη Γαλλία, η δημοκρατία παραχωρεί τη θέση της σε μια προσέγγιση που δίνει προτεραιότητα στην καταστολή και την ασφάλεια, με την εξουσία να φτάνει στο σημείο να ακρωτηριάζει έναν μαθητή λυκείου με όπλα πολεμικού τύπου. Στη Σερβία, οι νέοι αναγκάστηκαν να γράφουν στα χέρια τους τα ονόματα των αγαπημένων τους προσώπων και την ομάδα αίματός τους, καθώς κάθε φορά που έβγαιναν στον δρόμο για να ηγηθούν των καταπιεσμένων κοινωνικών μαζών που ονειρεύονται την ελευθερία, δεν γνώριζαν ποιοι κίνδυνοι τους περιμένουν.

Η νίκη των φοιτητικής λίστας στην Σερβία αποδεικνύει ότι η συλλογική δράση μπορεί να επιφέρει πραγματική πολιτική αλλαγή. Μετά από μήνες κινητοποιήσεων, θάρρους και επιμονής απέναντι στην αδικία και την πολιτική διαφθορά, που κόστισαν τη ζωή σε αθώους ανθρώπους, αλλά και έπειτα από την εμπειρία της αστυνομικής βίας και ενός καθεστώτος που έχει αγκιστρωθεί από την εξουσία, το κίνημά τους απέδειξε ότι οι νέοι δεν είναι απλώς οι ηγέτες του αύριο, αλλά ενεργοί πολιτικοί δρώντες, ικανοί να διαμορφώνουν το παρόν και να λογοδοτούν όσους βρίσκονται στην εξουσία. Η επιτυχία τους αποτελεί ορόσημο για τη συμμετοχή των νέων στην πολιτική και υπενθυμίζει ότι η δημοκρατία γίνεται ισχυρότερη όταν οι νέοι αρνούνται να παραμείνουν θεατές σε αποφάσεις που καθορίζουν το μέλλον τους. Σήμερα, οι Σέρβοι φοιτητές αποτελούν φάρο ελπίδας για τη νεολαία σε ολόκληρη την Ευρώπη και πέρα από αυτήν, αποδεικνύοντας ότι ακόμη και απέναντι σε παγιωμένες δομές εξουσίας, την καταστολή και φαινομενικά ανυπέρβλητα εμπόδια, η αλληλεγγύη, η αποφασιστικότητα και η συλλογική δράση μπορούν να κάνουν την αλλαγή πραγματικότητα.

Στην Πορτογαλία, νέοι ακτιβιστές κατεβαίνουν στους δρόμους διεκδικώντας προσιτή στέγαση, κλιματική δικαιοσύνη, αξιοπρέπεια και το δικαίωμα σε ένα μέλλον. Στην Ελλάδα, μαθητές και φοιτητές, μαζί με τους εκπαιδευτικούς και τους πανεπιστημιακούς τους, διεκδικούν την αναβάθμιση των δημόσιων σχολείων και πανεπιστημίων, αντιτιθέμενοι στις συνεχόμενες προσπάθειες ιδιωτικοποίησης και υποβάθμισής τους. Στο Βέλγιο, η ίδια οργή εκφράζεται στους δρόμους. Από τις αρχές Οκτωβρίου, μαθητές και φοιτητές κινητοποιούνται ενάντια στις σχεδιαζόμενες περικοπές ύψους 500 εκατομμυρίων ευρώ στην εκπαίδευση της γαλλόφωνης κοινότητας έως το 2029, ενάντια στην αύξηση των διδάκτρων και ενάντια στο διαρκώς αυξανόμενο κόστος ζωής. Το να περικόπτεις τους προϋπολογισμούς των σχολείων και των πανεπιστημίων και στη συνέχεια να στέλνεις την αστυνομία εναντίον όσων διαμαρτύρονται δεν αποτελεί πολιτική για το μέλλον.

Παρά τις διαφορετικές εθνικές συνθήκες, οι κυβερνήσεις πολύ συχνά απαντούν στα κοινωνικά αιτήματα με καταστολή αντί για διάλογο. Όταν μια γενιά υψώνει τη φωνή της ζητώντας αλλαγή, η απάντηση δεν μπορεί να είναι η βία. Οι επιθέσεις εναντίον ειρηνικών διαδηλωτών είναι απαράδεκτες, όπως απαράδεκτες είναι και οι λεηλασίες και οι βιαιοπραγίες σε βάρος των αστυνομικών δυνάμεων. Καταδικάζουμε απερίφραστα το γεγονός ότι τέτοιου είδους περιστατικά βίας επισκιάζουν τα αιτήματα της νεολαίας μας. Η υπεράσπιση του δικαιώματος στη διαμαρτυρία και η απόρριψη της βίας δεν είναι αντικρουόμενες αρχές. Αντιθέτως, είναι δύο αλληλένδετες προϋποθέσεις για τη λειτουργία της δημοκρατίας.

Σε ολόκληρη την Ευρώπη, τα κινήματα αυτά στέλνουν ένα κοινό μήνυμα: οι πολιτικοί ηγέτες οφείλουν να αναλάβουν την ευθύνη για τις συνθήκες ζωής που διαμορφώνουν. Οι νέοι δεν ζητούν προνόμια. Διεκδικούμε κοινωνική ασφάλεια, ίσες ευκαιρίες, λειτουργικούς θεσμούς και ισχυρές δημόσιες υπηρεσίες, που θα επιτρέπουν σε όλους να ζουν με αξιοπρέπεια και να οικοδομούν το μέλλον που μας υποσχέθηκαν. Καμία κοινωνία δεν έχει την πολυτέλεια να φιμώνει τη νεολαία της, όταν εκείνη διεκδικεί ενεργό ρόλο στη διαμόρφωση του αύριο.

Ο πολιτικός διαχωρισμός είναι σαφής. Οι προοδευτικές κυβερνήσεις οφείλουν να αξιοποιούν την εξουσία τους για την υλοποίηση μεταρρυθμίσεων που βελτιώνουν ουσιαστικά τη ζωή των πολιτών. Η Ισπανία αποτελεί ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα, μέσα από πολιτικές που αποσκοπούν στην ενίσχυση των εργασιακών δικαιωμάτων, στη βελτίωση της πρόσβασης στη στέγαση και στην προστασία του κοινωνικού κράτους. Τέτοια μέτρα αποδεικνύουν ότι οι πολιτικές αποφάσεις μπορούν να βελτιώσουν ουσιαστικά την καθημερινότητα των ανθρώπων. Ακριβώς γι’ αυτό βρίσκονται αντιμέτωπα με την αντίδραση των δεξιών λαϊκιστικών και ακροδεξιών δυνάμεων.

Η γενιά μας δεν αρκείται στην έκφραση της δικαιολογημένης οργής της. Διεκδικούμε το δικαίωμα να σχεδιάσουμε και να δημιουργήσουμε το μέλλον. Αρνούμαστε μια κοινωνία που ορίζεται από τον διαρκή ανταγωνισμό, την εργασιακή επισφάλεια, την ανασφάλεια και το άγχος. Η διαρκής κοινωνική ειρήνη μπορεί να επιτευχθεί μόνο όταν οι νέοι αποκτήσουν ισότιμη θέση στο τραπέζι όπου λαμβάνονται οι αποφάσεις για το μέλλον.

Οραματιζόμαστε ένα μέλλον στο οποίο όλοι θα έχουν πρόσβαση σε αξιοπρεπή κατοικία, σταθερή εργασία, την απαραίτητη υποστήριξη, υγιεινή διατροφή, ποιοτική εκπαίδευση και μια ασφαλή κοινωνία, χωρίς αποκλεισμούς, βία και καταπίεση. Θέλουμε μια κοινωνία στην οποία ο πολιτισμός, ο ελεύθερος χρόνος και οι ανθρώπινες σχέσεις θα έχουν προτεραιότητα έναντι της αδιάκοπης επιδίωξης του κέρδους.

Στεκόμαστε αλληλέγγυοι στη νεολαία σε ολόκληρη την Ευρώπη, που οργανώνεται, διαδηλώνει και αγωνίζεται για αυτές τις αλλαγές. Υποστηρίζουμε το δικαίωμά της στην ειρηνική διαμαρτυρία, τα αιτήματά της για κοινωνική και οικονομική δικαιοσύνη, καθώς και τις προσπάθειές της να οικοδομήσει πιο ισότιμες κοινωνίες, χωρίς αποκλεισμούς. Καλούμε τις κυβερνήσεις να ακούσουν τη φωνή των νέων, να προστατεύσουν τις δημοκρατικές ελευθερίες και να απαντήσουν με συγκεκριμένες πολιτικές πρωτοβουλίες και ουσιαστικές δράσεις.

Πέρα από εθνικά σύνορα, αποτελούμε μια αποφασισμένη και γεμάτη ελπίδα δύναμη, που αρνείται να συμβιβαστεί με την παραίτηση. Στεκόμαστε στο πλευρό αυτής της γενιάς και του αγώνα της για δικαιοσύνη.

Υπογράφοντες

João Martins Pereira – Πρόεδρος των Νέων Ευρωπαίων Σοσιαλιστών (Young European Socialists)

Mariam Asghari – Γενική Γραμματέας των Νέων Ευρωπαίων Σοσιαλιστών (Young European Socialists)

Γιώργος Τσούμας – Συντονιστής της Νεολαίας ΠΑΣΟΚ (Neolaia PASOK) – Αντιπρόεδρος των Νέων Ευρωπαίων Σοσιαλιστών, Ελλάδα

Rémi Boussemart – Πρόεδρος της Νεολαίας των Σοσιαλιστών (Les Jeunes Socialistes), Γαλλία

Sofia Pereira – Γενική Γραμματέας της Σοσιαλιστικής Νεολαίας (Juventude Socialista), Πορτογαλία

Virginia Libero – Εθνική Γραμματέας των Νέων Δημοκρατικών (Giovani Democratici), Ιταλία

Norbert Molnar – Γραμματέας Διεθνών Σχέσεων της Δημοκρατικής Νεολαίας (Demokratska Omladina), Σερβία

Brieuc Schaefs – Πρόεδρος του Κινήματος Νέων Σοσιαλιστών (Mouvement des Jeunes Socialistes), Βέλγιο-Βαλλονία

Brent Bellefroid – Πρόεδρος των Νέων Σοσιαλιστών (Jongsocialisten), Βέλγιο-Φλαμανδία